Mieszkałam z mężczyzną półtora miesiąca. Na kolacji jego matka poprosiła mnie o zaświadczenie od ginekologa — wtedy wstałam i wyszłam
Z Piotrem zamieszkaliśmy szybko.
On miał trzydzieści trzy lata, ja trzydzieści. Wydawało mi się, że w tym wieku ludzie już wiedzą, czego chcą. Nie bawiliśmy się w wielkie deklaracje, ale wszystko wyglądało spokojnie: on pracował jako programista, ja byłam logistyczką w firmie transportowej. Piotr nie krzyczał, nie znikał na całe noce, nie robił scen. Był domowy, cichy, nawet trochę nieśmiały.
Po półtora miesiąca powiedział:
— Mamo bardzo zależy, żeby cię poznać. Jest wymagająca, była dyrektorką szkoły, ale sprawiedliwa. Zrobię kolację, ty niczym się nie przejmuj.
Oczywiście, że się przejęłam.
Kupiłam sernik z dobrej cukierni, założyłam granatową sukienkę i przez pół godziny poprawiałam włosy przed lustrem. Chciałam wypaść dobrze. Nie jak kandydatka do konkursu, tylko jak kobieta, która przyszła z szacunkiem do czyjegoś domu i czyjejś matki.
W sobotę o osiemnastej przyszła pani Krystyna.
Weszła do mieszkania w jasnym płaszczu, z torebką trzymaną na przedramieniu jak aktówka sędziego. Nie uśmiechnęła się. Zatrzymała się w przedpokoju, przejechała palcem po ramie lustra i spojrzała na opuszek.
— Kurz — powiedziała.
Piotr zaśmiał się nerwowo.
— Mamo, dopiero odkurzaliśmy.
— Odkurzanie to nie sprzątanie.
Przy stole pachniało kaczką, jabłkami i majerankiem. Myślałam, że zaczniemy od normalnej rozmowy: praca, pogoda, może jakieś wspomnienia Piotra z dzieciństwa.
Zamiast tego pani Krystyna położyła serwetkę na kolanach i spojrzała na mnie tak, jakby otwierała arkusz ocen.
— No dobrze, Marto. Czym się zajmujesz?
— Pracuję w logistyce. Koordynuję transporty międzynarodowe.
— Umowa o pracę?
— Tak.
— Ile netto?
Zakaszlałam.
— Przepraszam?
— Normalne pytanie. Jeśli kobieta mieszka z moim synem, chciałabym wiedzieć, czy nie zamierza usiąść mu na karku. Masz PIT? Możesz pokazać dochody?
Piotr nakładał sobie sałatkę.
Nie spojrzał na mnie.
— Pani Krystyno, utrzymuję się sama — powiedziałam spokojnie. — Mam też własne mieszkanie.
— Własne? Czy banku?
— Spłacone.
— Dobrze. A dlaczego w takim razie mieszkasz u Piotrusia?
Piotruś.
To słowo zabrzmiało przy trzydziestotrzyletnim mężczyźnie jak alarm.
— Bo tak nam było wygodniej na początku — odpowiedziałam.
— Wygodniej komu?
Piotr dalej jadł.
Potem były kolejne pytania.
Czy byłam zamężna. Dlaczego się rozstałam. Czy w rodzinie były choroby psychiczne. Czy ojciec pije. Czy matka jest roszczeniowa. Czy mam kredyty. Czy potrafię gotować. Czy uważam, że kobieta powinna po urodzeniu dziecka zostać w domu przynajmniej trzy lata.
Po dwudziestu minutach nie czułam się jak gość.
Czułam się jak używany samochód oglądany przed zakupem.
A Piotr milczał.
Najpierw tłumaczyłam go sobie: stresuje się, nie chce konfliktu, może zaraz zareaguje.
Nie zareagował.
Finał przyszedł przy deserze, którego jeszcze nikt nie zjadł.
Pani Krystyna odsunęła talerz i powiedziała:
— A teraz najważniejsze. Dzieci masz?
— Nie.
— Aborcje?
Zamarłam.
— To nie jest pytanie, na które będę odpowiadać.
— Jest. Jeśli masz być żoną mojego syna, musimy wiedzieć, czy nadajesz się do rodziny. Potrzebuję zaświadczenia od ginekologa, że możesz mieć dzieci. Badania genetyczne też. Na swój koszt, rzecz jasna. Nie będziemy kupować kota w worku.
W pokoju zrobiło się bardzo cicho.
Spojrzałam na Piotra.
Czekałam na jedno zdanie.
“Mamo, przestań.”
“Przeproś Martę.”
“To jest granica.”
Piotr podniósł wzrok i powiedział:
— Marta, no zrób te badania. Mamie będzie spokojniej. Przecież jeśli wszystko jest w porządku, to co za problem?
I wtedy zobaczyłam przyszłość.
Nie jedną kolację. Całe lata.
Panią Krystynę z kluczem do naszego mieszkania. Jej uwagi o mojej pracy, moim ciele, mojej ciąży, moim porodzie, moim mleku, moim sposobie wychowywania. Piotra, który będzie stał obok i mówił:
— Mama chce dobrze.
Wstałam.
— Dziękuję za kolację.
Pani Krystyna uniosła brwi.
— Jeszcze nie jedliśmy deseru.
— Ja już jestem najedzona.
W przedpokoju Piotr wybiegł za mną.
— Marta, no co ty robisz? Obraziłaś się?
Zakładałam płaszcz.
— Nie. Otrzeźwiałam.
— Mama jest starej daty. Ona chce dobrze.
— Nie, Piotr. Ona chce kontrolować. A ty chcesz, żebym się zgodziła.
— Przesadzasz. To tylko zaświadczenie.
— Nie. To nie jest zaświadczenie. To wejściówka do życia, w którym twoja matka będzie mnie mierzyć, sprawdzać, oceniać i poprawiać, a ty będziesz podawał jej linijkę.
— Czyli co, koniec?
Spojrzałam na niego. Naprawdę było mi smutno. Nie dlatego, że traciłam wielką miłość. Tylko dlatego, że przez półtora miesiąca chciałam widzieć mężczyznę tam, gdzie siedział dorosły chłopiec.
— Koniec.
Następnego dnia przyjechałam po swoje rzeczy z koleżanką i taksówką bagażową. Piotr stał w kuchni, zaspany i obrażony.
— Mama płakała całą noc.
— A ja spałam spokojnie po raz pierwszy od dawna.
— Ona mówi, że kobieta z charakterem powinna umieć uszanować rodzinę.
— A ja mówię, że kobieta z charakterem umie wyjść, zanim ktoś zrobi z niej projekt do zatwierdzenia.
Spakowałam ubrania, kosmetyki, książki i kubek, który kupiłam nam na wspólne poranki. Kubka nie zabrałam. Zostawiłam go przy zlewie.
— To po co? — zapytał.
— Żebyś miał z czego pić herbatę, kiedy mama przyjdzie sprawdzić kurz.
Po miesiącu Piotr napisał. Długi list. Że przemyślał. Że matka “rzeczywiście przesadziła”. Że może moglibyśmy spróbować od nowa.
Odpisałam krótko:
“Od nowa możesz zacząć z sobą. Ze mną już nie.”
Dziś, kiedy ktoś pyta, czy nie żałuję, mówię, że żałowałabym dopiero wtedy, gdybym została.
Bo najgorsze nie jest spotkać matkę, która uważa syna za swoją własność.
Najgorsze jest kochać mężczyznę, który się z tym zgadza.