Een gerust hart

Buiten viel natte sneeuw tegen de ramen van het kleine huis aan de rand van Drenthe. Binnen was het warm. In de kachel knetterde hout, op tafel stond

  Het huwelijk van Ruben en Elise werd gevierd in de tuin van het huis van de familie Van Dalen, aan de rand van een Brabants dorp. De

  Oude Willem van Dijk woonde alleen aan de rand van een dorp in Friesland, in een houten huis dat donker was geworden van regen, rook en jaren.

  Toen zijn moeder stervende was, zat Peter bijna onafgebroken naast haar bed in het kleine huis aan de rand van Drenthe. Zijn moeder, Johanna, lag bij het

    Sophie vond het bonnetje op het kastje in de gang.   Haar schoonmoeder, Wilma, moest het hebben verloren toen ze haar portemonnee zocht. Een gewoon wit

“Als u echt familie bent, geeft u ons uw buitenhuis voor de bruiloft. Anders hoeft u ook niet te komen.” Marianne keek naar haar nichtje en legde langzaam

Vrijdagavond rook naar heet asfalt, uitlaatgassen en pure uitputting. Na twee uur file rond Utrecht dacht ik maar aan één ding: de houten poort van oma’s oude huisje

Ze zeggen dat je na je vijftigste rijk bent als je een man hebt met wie je de helft van je leven hebt gedeeld en een vriendin die

  “Dus ik werk hier de hele zomer krom, en jullie komen precies op tijd om de oogst te halen?” Marieke stond midden tussen de bonenstaken met modder

Ze begonnen te lachen zodra mijn dochter het podium op liep met een pasgeboren baby in haar armen. Niet hard, eerst. Een kuchje, een fluistering, een hand voor