NL

De man zat al bijna drie uur op het perron, en niemand sprak hem aan. Naast zijn schoen lag een hond. Roodbruin, mager, met plukken vacht die als

— Mevrouw, is de laatste bus naar Oudewater al weg? Marianne de Vries keek op van het bankje bij de halte. Voor haar stond een man met rode

— Thee? — vroeg de conducteur terwijl hij een beker op het uitklaptafeltje zette. Ik zat in de nachttrein van Rotterdam naar Groningen. Buiten gleden donkere weilanden voorbij,

— Of ik kom met Anton, of ik kom helemaal niet, Jeroen. Kies maar. Jeroen stond in de keuken van zijn appartement in Utrecht en keek naar de

Toen Daan het zilveren blad met mijn make-up van de kaptafel sloeg, sprong er iets in mij niet kapot, maar juist recht. Flesjes rolden over de houten vloer.

Sander stond midden in zijn nieuwe studio in Amsterdam-West en keek naar de gigantische witte hond die rustig zijn paspoort verscheurde. De vloer lag vol nat hondenvoer, kapotte

Een maand nadat Marijke haar trouwring had ingeleverd bij de juwelier, belde haar voormalige schoonzus aan met een gereedschapskist. “Deze is niet van mij,” zei Saskia. “En ook

Mark bukte zich alleen omdat hij het koperen plaatje aan de halsband zag. De hond zat naast de vuilcontainers achter een supermarkt in Haarlem-Noord. Hij blafte niet, jankte

— Lotte, annuleer die bruiloft. Alsjeblieft. Ik heb dingen gehoord over Ruben. Mijn moeder stond in mijn kleine appartement in Utrecht, met haar jas nog aan en haar

Lotte van Dijk had nooit gedacht dat ze op haar zesenvijftigste bang zou worden voor een vel papier. Toch lag het formulier al drie dagen op haar eettafel