De man die te laat begreep wat hij had achtergelaten
  Toen Ruben zijn zwangere vriendin verliet, dacht hij dat hij zijn vrijheid redde. Hij wist niet dat sommige beslissingen jaren later terugkomen, niet als herinnering, maar als
Odissea
Minoes mag niet weg
  “Mama! Papa! Ik heb alles gehoord! Jullie willen Minoes laten inslapen! Dat laat ik niet gebeuren!” Emma stond in de deuropening van de keuken met een rood
Odissea
Een gerust hart
De pan met hete frituurolie kleefde nog aan Marga’s hand toen Iris op de keukenvloer neerzeeg. Ze hoorde het gesis van haar eigen huid, maar haar benen werkten
Odissea
De stilte voor de storm
De trouwzaal van het stadhuis van Brugge puilde uit. Niet van vreugde, maar van een gretige, bijna wellustige nieuwsgierigheid. Iedereen die ertoe deed in de hogere kringen, en
Odissea
De dans die zestig jaar had gewacht
  Op de bruiloft van haar kleinzoon werd oma Riek in de verste hoek van de zaal gezet. Niet omdat niemand van haar hield. Juist omdat iedereen dacht
Odissea
Een gerust hart
Mijn vader stierf op een dinsdag in november. De lucht was grauw en er viel motregen, zo’n miezerige regen die nergens goed voor is. Ik stond in zijn
Odissea
De gewone envelop
  Voor haar zestigste verjaardag had Anja alles tot in de puntjes geregeld. Ze zei tegen iedereen dat het “gewoon een etentje” zou worden, maar ondertussen had ze
Odissea
De vrouw uit de stad en de herder van het veen
  Toen Elise van Dijk haar huis in Utrecht verhuurde en naar het dorpje Witteveen verhuisde, dacht iedereen dat ze gek was geworden. Ze kwam in mei aan,
Odissea
De kat op de passagiersstoel
Henk reed vrachtwagen alsof de weg zijn tweede huid was geworden. Hij kende de parkeerplaatsen langs de A2, A12 en Duitse grens beter dan zijn eigen buurt in
Odissea
Zij is mijn dochter
  “Zij is mijn dochter. Begrepen?” zei Marleen, terwijl ze haar stiefdochter achter zich trok. De woonkamer werd stil. Aan tafel zaten de familieleden van haar man: zijn
Odissea