Een gerust hart
Ik weet nog precies hoe het voorjaar dat jaar ineens doorbrak. Drieëntwintig maart, een zaterdag, en het had de hele week geregend alsof de Lek overstroomde. Thijs keek
De dag dat ze vertrok, regende het pijpenstelen en blafte de hond van de buren onophoudelijk. Ik stond in de gang van ons rijtjeshuis in Leiden, met de
Ik had de cadeaubon pas net op tafel gelegd of Lieke sprong al om mijn nek. Bram nam een slok koffie en bekeek de envelop alsof er een
De eerste keer dat ik die tatoeage zag, was op een zomeravond in een bungalow op Texel. We waren net een halfjaar getrouwd. Thomas kwam uit de douche,
Daniel Visser fietste langs de gracht, maar hij zag het water niet. Het was half november en de straatlantaarns van Utrecht wierpen hun oranje schijn op de klinkers,
De eerste zintuigelijke indruk was niet het felle plafondlicht of de piepende monitor naast me. Het was dat mijn rechterhand op mijn buik lag, alsof iemand hem daar
Het geluid van een claxon scheurde de ochtend aan flarden. Niet zo’n kort, geïrriteerd getoeter van iemand die voor het stoplicht stond, maar een zware, statige stoot die
Ze belde net op het moment dat ik mijn handen in de stamppot had zitten. Ik dacht dat het de buurman was die zijn ladder kwam lenen. Maar
„Ik ga nooit met je trouwen, Merel. Een huwelijk is niks meer dan een stom stukje papier. Als jij een contract nodig hebt om je veilig te voelen,
Mijn moeder lag bijna vijf uur op de koude tegelvloer. Haar telefoon stond onaangeroerd op het aanrecht in de keuken, een meter of vier bij haar vandaan. Ze